fragment

SOLDAAT
Al drie dagen hebben we mens noch kraai ontmoet. De radio’s zwijgen als graven en de tv-schermen geven alleen maar reclamespotjes door. Daar waar de elektriciteit nog werkt. Dat is toch niet normaal?

GENERAAL
Ophouden, soldaat! Je lijkt wel een grienerig wijf dat jammert omdat één van haar nagels is afgebroken. Probeer liever één van onze commandoposten te bereiken.

SOLDAAT
Ik heb het afgelopen uur niks anders gedaan, generaal. Maar het is nutteloos. Dat hebt u zelf toch ook gehoord? Niemand antwoordt. Je hoort zelfs geen geruis in de micro. Zelfs de radio is dood.

GENERAAL
Hou je flauwe opmerkingen voor jezelf, soldaat. En voor de rest: volhouden. Burgers geven op, militairen houden vol.

Gebaart de soldaat te telefoneren; deze probeert het een paar keer.

GENERAAL
En?

SOLDAAT
Niks, generaal.

Ze stappen verder. De belichting (of enscenering) suggereert het snel opvolgen van dagen en nachten. Terwijl ze rondlopen, herhaalt zich een paar keer deze dialoog.

GENERAAL
En?

SOLDAAT
Nog steeds niets, generaal. En u?

GENERAAL
Ook niks. Nog geen kever, nog geen luis.

Na een poos.

SOLDAAT
Het is hopeloos. Al twee weken zwerven we rond en nog altijd hebben we niemand ontmoet. Vriend noch vijand. Ik zeg u, generaal, de wereld is uitgestorven. Of beter gezegd: uitgemoord.

GENERAAL
Nonsens.

SOLDAAT
Permissie om ons kamp op te slaan?

GENERAAL
Toegestaan. Ik snap er niks van; waar zit iedereen? En vooral: waar zit de vijand? ‘t Zou me niet verwonderen, dat dit een valstrik is, soldaat.

SOLDAAT
Zal ik wat koffie zetten?

GENERAAL
Geef mij maar eerst een borrel. Voor de smaak!

SOLDAAT
Natuurlijk. Hebt u honger?

GENERAAL
Neen.

SOLDAAT
Bent u bedrukt omdat we nog steeds geen mensen hebben ontmoet?

GENERAAL
Bedrukt, bedrukt! Nog één keer zo’n belediging en ik sleur je voor de krijgsraad. Nee, ik erger me omdat ik al meer dan twee weken geen vijand meer heb gezien. Twee weken!

SOLDAAT
Ik zei het u toch al: de mensheid is uitgestorven. Of beter: ‘op’geslacht.